Whatever Ten

30 01 2009

Para ito sa pagpapatuloy sa nasimulang tag ng chiksilog.com noong nakaraang taon na magsabi ng 10 bagay-bagay tungkol sa sarili mo. At dahil natural akong pakialamero ng rules, binago ko ang tag na ‘to – magsabi ng 10 interesanteng bagay tungkol sa sarili mo, siyam dun ang totoo at isa ang kwentong barbero.   Kaya heto na ang aking kontribusyon:

 

1.  Inglisera sa text ang Mommy ko kahit pa nirereplayan ko sa tagalog.  Pati mag-chat, english din.  Sabi niya sa ‘kin minsan sa YM:

 

Mommy:  How are you my son? What’s my superman doing?!

[*Naisip kong sabayan din ng inglisan ang Mommy]

Badoodles:  Yo! Wassup niggah?

Mommy: ?

Mommy:  Is this my son?

Badoodles: Yo.

Mommy:  Stop saying stupid things anak.

[*Nagalit?  Haha.  Tinarayan ako. ]

 

2.  Hindi talaga ako si Badoodles.  Badoodles ang nickname ng titi ko dati pa.  

 

3.   Tumatawa ako kahit natutulog.  Kung minsan nagigising ako sa sobrang lakas ng pagtawa ko.  ‘Kaloka pala maging asawa mo’, minsan nasabi sakin ng misis ko.

 

4.  Nagsasalita rin ako pag tulog.  Walang pagkakaiba kung tulog ako o hindi, pwede tayong magkwentuhan.  Mas maingay pa nga ako pag tulog.  Isa itong ‘genetic anomaly’ na wala pang kasagutan ang mga doktor ng Makati Med hanggang ngayon.

Basahin ang karugtong nitong lahok »

Advertisements




From Here to Paternity

16 01 2009

False alarm ang panganganak ni misis nung bisperas ng bagong taon kaya balik ulit kami sa bahay, balik sa kanyang walang katapusang paglalakad-lakad at balik pagde-dress rehearsal kung ano ang gagawin namin kung sakaling sumakit ulit ang kanyang tiyan na walang kinalaman sa diarrhea.  Record to beat ay 5 minutes.  Lumipas ang isang linggo, wala pa rin.  Naiinip na ako. Pinapaakyat ko na nga si misis sa puno ng santol para mapwersa na ang baby na lumabas kaso lang ayaw ni misis.  [Sa dahilang ayaw niyang masilipan ko daw siya.  Akala mo pag-iingat sa sanggol ang dahilan ano? Haha].  At noong January 8 nga, isang napaka-kaswal na araw, sumakit ang tiyan ni BebeKo.  Naligo siya.  Ginising ako.  Ayaw kong magpagising.  Ginising ulit ako.  Naligo ako.  At pumunta kami ng ospital.

Pero hindi ganun kasimple.  Pagdating namin sa ospital, 3cm pa lang din si misis.  Walang pinagbago noong nakaraang linggo. Ibig sabihin, ‘yung etits ko pa lang din ang may kakayahang  magpanik-panaog sa kanyang loob, in-out, left-right, up-down saka jump.  Hindi ko alam kung tamang desisyon ba pero pina-admit ko pa rin si misis para iinduce labor.  Nagpaalam na kami sa  isa’t-isa dahil bawal daw ang isang malaking mikrobyong nagkatawang tao sa loob ng delivery room.  Hmmkei.  At pasensiya na kung di ko alam ang sasabihin ko para i-cheer up ang isang buntis.  Wala akong nasabi sa kanya kundi ‘Go go girl?’ na may kasamang choreography ni Ultraman.

Nakalingat lang si misis, masaya na akong nakikipaglandian sa admitting section [kailangang ganun talaga, kinakausap ko kung baka naman pupwedeng ilipat kami sa private room dahil punuan ng mga panahong ‘yon].  Mamaya pa, bigla akong pinatawag ni doktora para bulagain ng isang OMG na balita.  Sabi niya humihina ang heartbeat ng fetus, ‘pag hindi nag-stabilize kailangan nang hiwain si BebeKo para i-caesarian.  Nabura lahat ng landi factor sa mukha ko.   

Sa unang pagkakataon, nakapagdasal ako kay Papa Jesaz ng seryosohan.  Usapang lalaki.  Pakiusap ko wag niyang pabayaan si misis at si fetus.  Nangako ako sa kanyang mamamanata at maglalakad ng walang tsinelas sa taunang pista ng Poong Nazareno sa Quiapo.  Nagpramis din akong maglalagay ng banal na salita sa blog ko – size 24 Arial Bold na font na nagsasabing, ‘Barilin ang nakikiapid’ at ‘Pag bad ka, lagot ka!’, mga ganun.   Kung pwede lang ibigay kalahati ng buhay ko sa misis ko para siguradong makayanan niya ang panganganak, binigay ko na.  Sa kabilang banda, ‘yun din ‘yung mga desperadong panahon na naiisip kong kung pwede lang ding isanla ang kaluluwa ko kay Satanas at maging advertising/PR manager niya sa impiyerno, ginawa ko na rin [yun ay kung mas maayos ang negosasyon namin].  Tulirong tuliro ako ng mga panahong ‘yon.  Oo, at may ‘as in’ talaga ‘yan dear ate Charo.
Basahin ang karugtong nitong lahok »