To the Ends of the Earth

20 10 2008

Naimbitahan akong mag-mountain climbing sa Susong Dalaga.  Alam mo naman tayong boys, makarinig lang ng bundok at suso, kahit ano pa hugis at itsura nyan, go go go! Mga bagong kakilala ko lang nag-imbita sa ‘kin, di ko sigurado kung anong mountaineering group sila basta ‘yung dalawa, taga UP mountaineering club.  Suspetsa ko lang mga miyembro sila ng Alcoholics Anonymous dahil amoy singkamas ang karamihan sa kanila, pero kahit pa siguro Seks Adiks Anonymous pa ang grupo nila, basta sinabing may libreng pakain, Zest-O juice at unlimited babol gam, sama agad ako dyan.  Haha. Isang linggo bago ang pag-akyat, nag-change venue sa bundok Gulugud Baboy sa Batangas, mas bagay daw ‘yun pambeginners.  Tsk.  Suso na naging baboy pa.

Alas dos ng  madaling araw ako gumising at lumabas ng bahay na di ko naman kadalasang ginagawa dahil ‘yun ang oras na kasagsagan ng totnakan ng mga askal na nagkalat sa barangay namin.  Inggitin pa ako ng mga hayup. ‘Arf! Arf! Look Badoodles, inggit ka ba?  Alam mo ba ‘to?  Dis is doggie style.’

 

Pagkababa namin ng Batangas, sakay kami ng nirentang dyip paloob.  Sementado na ang paanan ng bundok kaya madali na lang pumunta dun.  Nalaman ko rin na sa bundok na ‘to nagsimula sa pag-akyat sina Dale Abenojar, ang unang Pinoy sa Mt. Everest summit at si Romy Garduce.  Kung nagkataon, isa ako sa mga gaya-gaya sa kanila.

 


Pers taym ko ‘to.  Lawit dila agad ako sa sampung minuto pa lang ng pag-akyat.  Ambilis ng tibok ng puso ko, naalala ko parang tulad din nung unang beses kong nabosohan ang cleavage ni BebeKo.  Ganung ganun pati pagkakalawit ng dila. 

Basahin ang karugtong nitong lahok »

Advertisements




Last Song Syndrome

26 12 2007

Ang weird kapag tinamaan ka ng last song syndrome o LSS.  ‘Yun ‘yung parang wala ka sa sariling sumisipol sipol ng kantang huling napakinggan.  Earworm ang common term sa ingles ng LSS.  Tapos na ang kasalan pero kumakanta pa din ako ng ‘Tan-tan-tanan… Tan-tan-tanan..’.  Hanggang sa maglabing-labing kami ni BebeKo ay sumisipol pa din ako.  Buti nga di ako sinabihan ng ‘Ahm… wala bang fast version nyan ?’.  Pumasok na ko sa opis, nagbreyk, pumila sa carinderia.  ‘Tan-tan-tanan… Tan-tan-tanan…’ pa rin  May kasama pang pakadyot-kadyot ‘yun.  Kala ko nga sisigaw ‘yung cashier sa kin ng ‘Guard!  Guard’.  Salubong na ‘yung kilay ng cashier, kala mo any moment biglang tatakbo dahil may isang manyak na sumisipol.  Patay malisya na lang ako na, ‘Sori Miss, kala ko caterpillar kasi ako’.   

Wala ka nang magagawa pag tinamaan ka ng LSS.  Parang hardwired na sa utak mo ‘yung kanta katulad ng unconscious na pagpikit at pag-utot. ‘Inpektious’ sabi nga.  Buti pa nga ‘yung pekpek pag naimpek may gamot, eto wala talaga.  Tiyak na maghapon ka nang ngangawa ng chorus ng kanta.  Suspetsa ko ‘brain glitch’ ito na hindi napaghandaan ni God nung hinulma niya ang tao galing sa dakot ng lupa [ano kaya ginamit ni God para bumuo ng clay ng tao, tubig kaya o ihi?  Wala lang, napaisip lang.  May mga tao kasing amoy ihi].   

Apekted ka din sa choices of music ng mga bus o dyipni drivers.  Nung bumiyahe nga ako galing ng probinsiya pabalik ng Maynila, tuloy tuloy na nagpapatugtog ng ‘new wave’ ‘yung driver ng bus ng dose oras.  Pagkababa ko tuloy ng bus, para akong nahypnotize na umuusal ng kanta ng AHA, ‘Take on me… Teyk me on.. I’ll be gone.. in a day or two-wuhuuu!’.  Putek, anong panama ng sandosenang boses ipis sa mundo sa pagngawa ko.  Wala. 

Ang LSS pa naman yung tipong pasipol-sipol in da wrong place, in da wrong taym.  Kasarapang nanonood kami ng laban ng Ginebra tapos biglang birit si pareng Eli ng ‘It’s raining men.  Aleluya,  it’s raining men’.  Patay.  Ansama tuloy ng tingin nung ‘Tatlong Itlog’ sa kanya.   Heto pa ang ibang LSS ng mga kaibigan:   

– Si pareng Nelson na kumakanta ng ‘To the left.. To the left’ ni Beyonce na binibirong tatadyakan sa betlogs nung receptionist. 

– Si pareng Abjil na nagbabawas sa CR habang sumisipol ng ‘Kapit kamay… Di kita iiwan, sa paglakbay’ ni Yeng Constantino 

Posible ring coping mechanism ng tao ang LSS.  Pampakalma pag stressed out.  Malamang pag stressed out si president GMA dahil sa sandamakmak ng problema ng bansa, napapasipol siya ng kanta ni Annie Batungbakal o kaya Sang Linggong Pag-ibig ni Imelda Papin. 

Ikaw, na-last song syndrome ka na ba?  Anong sinisipol-sipol mo dyan?